| حجاب چهره جان میشود غبار تنم | خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم | |
| چنين قفس نه سزای چو من خوش الحانيست | روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم | |
| عيان نشد که چرا آمدم کجا رفتم | دريغ و درد که غافل ز کار خويشتنم | |
| چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس | که در سراچه ترکيب تخته بند تنم | |
| اگر ز خون دلم بوی شوق میآيد | عجب مدار که همدرد نافه ختنم | |
| طراز پيرهن زرکشم مبين چون شمع | که سوزهاست نهانی درون پيرهنم | |
| بيا و هستی حافظ ز پيش او بردار | که با وجود تو کس نشنود ز من که منم |