| در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع | | شب نشين کوی سربازان و رندانم چو شمع |
| روز و شب خوابم نمیآيد به چشم غم پرست | | بس که در بيماری هجر تو گريانم چو شمع |
| رشته صبرم به مقراض غمت ببريده شد | | همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع |
| گر کميت اشک گلگونم نبودی گرم رو | | کی شدی روشن به گيتی راز پنهانم چو شمع |
| در ميان آب و آتش همچنان سرگرم توست | | اين دل زار نزار اشک بارانم چو شمع |
| در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست | | ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع |
| بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است | | با کمال عشق تو در عين نقصانم چو شمع |
| کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت | | تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع |
| همچو صبحم يک نفس باقيست با ديدار تو | | چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع |
| سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنين | | تا منور گردد از ديدارت ايوانم چو شمع |
| آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت | | آتش دل کی به آب ديده بنشانم چو شمع |